Gedicht van de week

Lies van Gasse

By 1 oktober 2012 No Comments

Lies van Gasse (1983), is dichter, beeldend kunstenaar en leraar. Ze debuteerde in 2008 bij Wereldbibliotheek met de bundel Hetzelfde gedicht steeds weer. Sindsdien is ze een van de actiefste jonge stemmen in de Vlaamse poëzie. Ze publiceerde twee graphic poems, Sylvia en Waterdicht, waarvan de tekeningen werden getoond op Watou 2011, en de met de prijs van de provincie Oost-Vlaanderen bekroonde bundel Brak de waterdrager. Ook is ze stichtend lid van Hauser, een samenwerkingsproject met Annemarie Estor. Lies Van Gasse maakt in haar werk vaak de brug tussen tekst en beeld, die op fascinerende wijze gemixt worden.


Land zonder water

Ik ben bij de zon geweest,
en in de landen. Ik zou
een zware wolk bezoeken,
maar ik lag lam en leeg op de aarde.

Licht zoog aan mijn handen.
Mijn stem zong als een schaal.

Dit werd geboren voor de tijd.

Ik moest u snijden uit mijn vlees,
ik moest u spelden in de nacht,
ik moest halve wolken huilen.

En u zwom over. Er was geen eb.
Er zat een klapperen in de nacht
en onze harten ruisten.

In mijn ogen zit een sikkel
die tot maan groeit.
Ik zal laat tot lente komen.

Al dit was zee.
U dreef de oever.

- Lies van Gasse