Gedicht van de week

Delphine Lecompte

By 5 augustus 2013 No Comments

Delphine Lecompte. Is er sprake van een truckje, van een stijl? Speelt zij de eeuwige onschuld of is zij de stampvoetende dichter die zomaar de haak op de hoorn kan smijten? Onderstaand gedicht droeg ze met verve voor op 28 juni in het Bartolomeus-kerkje te Westhim, alwaar een verzoening plaats vond. U leest er alles over op deze site.


Ik vergeet soms dat ik vrij ben

Ik vergeet soms dat ik vrij ben
Om naar buiten te gaan
En deel te nemen aan een eetwedstrijd
Of vrij om een winkel binnen te stappen
En opgerolde ansjovis te stelen
Maar word ik betrapt
Dan eindigt mijn vrijheid niet.

In het politiebureau kan ik hen wijsmaken
Dat een razende lommerdhouder mijn paspoort heeft opgegeten
Dat ik moeder van een wiskundig genie ben
Dat ik op een wachtlijst sta
Voor een nieuwe lever
Dat ik drie merries bezit
Die Gina, Heidi en Klytaimnestra heten
En dat ik nog nooit een gedicht heb geschreven.

Ik vergeet soms dat ik niet vrij ben
Om zomaar een huis binnen te stappen
En een bed op te eisen
Niet zomaar een bed
Het beste bed
In de minst kneuterige slaapkamer
Met de properste ruiten
En een gezonde kat op de vloer
Om mij in slaap te spinnen.

Maar eerst een avondmaaltijd
Aan het hoofd van de tafel zit de patriarch
Verdraagzaam hoort hij mijn gedichten aan
Terwijl de moeder mijn varkenskotelet voorkauwt
Mijn nieuwe zussen haten mij
En mijn broertje heeft MS.

Het is toch spijtig
Dat zelfs in dagdromen
Neurologische stoornissen
En jaloerse zussen voorkomen
Ik laat het niet aan mijn hart komen
Ik val als een blok in slaap.

Wanneer ik wakker word ben ik vrij
Om naar mijn eigen huis terug te keren
In mijn woonkamer lees ik staand
Dat ik mijn huisvuilbelasting nog moet betalen
Ik ben vrij om afval te maken.

- Delphine Lecompte