Gedicht van de week

Week 36 | Méland Langeveld.

By 2 september 2018 No Comments

In week 19 dit jaar, publiceerden we al eens een gedicht van hem. Bij het schrijven van dit tweede gedicht, liet hij zich inspireren door een verlaten huis ergens in Bretagne. Dames en heren, het woord is nu opnieuw aan: Méland Langeveld.

Maison perdue

Groen getint geluid ritselt
in het frêle ochtendlicht,
slonzig slungelige slierten
al worstelend door dak
vensters en deuren

het is de vogelkers die
onverschrokken woekert
schaamteloos kraakt ze ’t
verloren huis: geen bed, stoel
én tafel zijn daar voor nodig

onverzettelijk doorbreekt ze
de lijzige stilte terwijl de
dag zich aan haar opricht,
vlagen mist zwalkend door
weerbarstig onkruid

enkele zwaluwen als schimmen
schichtig voorbijflitsend, in
de verte loeit een koe

droomdoorvlochten jaren liggen
hier ademloos dichtbij.